مهدی جمال مدیر کل کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان:

به نظرشما استان سمنان در حوزه ادبیات در سطح کشور در چه جایگاهی  قرار دارد و چه عواملی می تواند در ارتقای این جایگاه موثر باشد ؟

استان سمنان با داشتن پیشینه ای غنی از ادیبان و شاعران بزرگی همچون منوچهری دامغانی ، ابن یمین فریومدی، یغمای جندقی ، فروغی بسطامی ، ذبیح الله صفا و بزرگی چون بایزید بسطامی و ابوالحسن خرقانی و...که به حق می توان آنان را صاحب هنری ترین نگاه ها به مذهب دانست مدتهاست که خود را به اهالی شعر و ادب ثابت کرده است . امروز هم می بینیم که جوانان خوش قریحه این خطه در بسیاری از جشنواره ها صاحب نام و مقامند. این یعنی ما در حوزه ادبیات در سطح کشور حرف های زیادی برای گفتن داریم. البته برگزاری جشنواره ها، شب های شعر و داستان،هم نشینی های ادبی ، کلاس های آموزشی و از همه مهم تر بالابردن روحیه تحمل نقد و نظر می تواند این جایگاه را بیش از پیش ارتقا بخشد.

برگزاری جشنواره های فرهنگی،هنری و ادبی چه تاثیری بر فضای  فرهنگ و هنر استان دارد؟

جشنواره ها هر چند می تواند با آشنا کردن شاعران و نویسندگان جوان با یکدیگر و دادن الگوهایی جدید و به روز و حتی ایجاد بهانه ای برای نوشتن و سرودن، جهشی در مخاطبان خود ایجاد کند؛ولی به هر روی این جهش نیازمند ایجاد زیرساخت هایی مداوم و طولانی است که باید آن را در انجمن ها ،هم نشینی های ادبی،دوره های آموزشی و مطالعه و مطالعه و مطالعه جست و لا غیر.

با توجه به برگزاری نه دوره جشنواره شاهوار، برگزاری چنین  رویدادهایی را تا چه اندازه مهم ارزیابی می کنید؟

جشنواره شاهوار هم مانند بسیاری از جشنواره های مطرح کشور، بدون شک تاثیرهای بسزایی بر مخاطبان خود دارد که در سال های آینده می توان آن را تخمین زد و باز نمود. ولی باز هم باید بگویم که فرایند رشد و خلق ادبی، در فضایی دیگر باید اتفاق بیفتد تا در این جشنواره ها بتوان آن را به تماشا نشست و درصورت امکان خط سیری جدید به آنها داد.

دهمین جشنواره شاهوار در حالی برگزار می شود که محوریت این  جشنواره بومی نویسی است.نظر شما درباره بومی گرایی در خلق اثر چیست ؟

بدون شک داده های بومی نویسندگان و شاعران که طی سالیان دراز زندگی در حافظه تصویری و کلامی شان نشست کرده، یکی از بهترین دستمایه های خلق اثر بوده و خواهد بود. این مطلب نه تنها درباره نویسندگان و شعرای بزرگی چون نیما، دولت آبادی، معروفی و مرادی کرمانی و غیره صادق است ؛ که حتی در هنرمندان موسیقی و هنرهای تجسمی همچون حسین علیزاده و پرویز کلانتری و بسیاری دیگر مصادیق محکمی دارد. لذا بومی گرایی در خلق اثر یکی از آرزوهای دیرینه شخص حقیر در بسیاری از جشنواره ها بوده و هست .

در پایان چه صحبتی با میهمانان حاضر در جشنواره شاهوار دارید؟

بنده از یک سو امید توفیق و بهروزی برای یکایک عزیزان دارم و از سویی دیگر نمی توانم حسرتی را که بابت نداشتن امکان حضور در جمعشان دارم، پنهان کنم. در پایان کلامم این بیت را به حضور گرمشان تقدیم می کنم:آسمان رشک برد بهر زمینی که در او/ دو نفر یک دو نفس بهر خدا بنشینند.